NU'91

Te Pas

Ver­trouwen kwijt,
wat nu?

Tijdens mijn werkzaamheden kom ik met diverse onderwerpen in aanraking. Zo is ziekte en alles daaromheen helaas een 'hot item'. De vraag die ik deze keer beantwoord is: Vertrouwen kwijt, wat nu?

Ik wil jullie een inkijk geven in een praktijksituatie waarbij partijen afscheid van elkaar moeten nemen, helaas doen deze situaties zich ook voor. Ook hierbij is NU’91 er om haar leden in dit soort moeilijke omstandigheden te ondersteunen. Karin is begin zestig en werkt in een GHZ-instelling in het midden van het land. Karin is een verpleegkundige in hart en nieren. Geen klus is haar te veel en als het nodig is, helpt ze een collega graag uit de brand. Al 31 jaar gaat Karin met veel plezier naar haar werk. Veranderingen horen er volgens Karin bij, maar de laatste jaren merkt ze dat de agressiviteit op de afdelingen van haar werk toeneemt. Er zijn al meerdere incidenten geweest, waar ook zij bij betrokken was. Herhaaldelijk geeft ze aan wat in haar ogen beter kan en anders moet. Desondanks wil ze er zijn voor haar collega’s en bewoners en meldt ze zich niet ziek. Tot er twee jaar geleden – terwijl Karin alleen in de nachtdienst werkt – er opnieuw hevig incident plaatsvindt. Een bewoner wordt dusdanig boos dat hij een kan met water naar Karin haar hoofd gooit. De man is niet rustig te krijgen en gooit vervolgens ook dingen richting de ramen. De crisisdienst kan niet bereikt worden, waardoor Karin genoodzaakt is om alleen achter te blijven en kan ze niks anders doen dan wachten op haar collega’s van de dagdienst. Deze ervaring is de druppel die de emmer doet overlopen en Karin meldt zich ziek. Na enige periode thuiszitten, neemt ze contact met mij op. Door dit incident is haar vertrouwen in haar werkomgeving aanzienlijk verminderd en ze wil niet alleen de gesprekken met HRM en haar leidinggevende aangaan. In een voorgesprek bespreek ik met Karin wat ze van mij nodig heeft en daarbij geef ik aan welke rol ik in dit geheel kan spelen. Duidelijkheid van te voren is belangrijk. Na enige tijd start Karin weer met lichte werkzaamheden op haar werk, waar uiteindelijk de pijnlijke conclusie getrokken wordt dat het ‘werken aan het bed’ voor haar niet meer mogelijk is. Twee jaar lang is er door de werkgever – samen met Karin – gezocht naar een nieuwe passende functie. Intern blijkt het al gauw moeilijk om iets passends te vinden, waardoor er ook extern wordt gekeken. Beide partijen doen hun uiterste best. Elke zes weken is er een evaluatiegesprek, waarbij ik Karin ondersteun.Ondanks alle inspanningen is helaas de uitkomst dat er zowel intern als extern geen passende baan voor haar te vinden is. Karin is genoodzaakt afscheid te nemen. Een pijnlijk rouwproces met af en toe boosheid, verdriet en ook onbegrip. Terugkijkend op de hele situatie, is Karin toch blij met het afscheid. Door de transitievergoeding die ze heeft ontvangen, wordt haar WW-uitkering aangevuld. Karin heeft ook een andere invulling gevonden en zet zich tegenwoordig in als vrijwilliger. ‘Ik mag dan geen baan meer hebben, maar ik wil wel mijn bijdrage aan de samenleving blijven leveren. NU’91 heeft me enorm geholpen om me te focussen op wat belangrijk is en gaf me richting in een soms moeilijke tijd, daarvoor ben ik dankbaar’, aldus Karin. Ook ik ben dankbaar, dankbaar voor de meerwaarde en hulp die NU’91 heeft kunnen geven.

Lieve groet, Marloes te Pas

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.