NU'91

interview

Personeel 
ambulance in een
nieuw ‘jasje’

Afgelopen februari is het nieuwe uniform voor ambulancepersoneel gepresenteerd: een sportief en modern tenue in de kleuren turquoise en donkergrijs met een ‘Touch of Red’. Karin Slegers is voor haar ontwerp de ambulancewereld ingedoken en kwam onder andere in contact met ambulancechauffeur André van Dijk. Beiden vertellen over de samenwerking en hun visie op de kleding.

Karin Slegers (59)

Docente en ontwerpster

Karin woont in Sint-Michielsgestel en studeerde in 1980 af aan de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost in Breda. Met meer dan dertig jaar ervaring in het vak heeft ze al heel wat projecten op haar naam staan, zoals het ontwerpen van de bedrijfskleding van Albert Heijn en de Efteling. Voor die laatste won ze in 2004 en 2010 de Corporate Fashion Award. Naast haar freelancewerk als ontwerpster geeft ze les op het Summa College in Eindhoven, waar ze graag haar kennis en ervaring doorgeeft aan jonge talenten. 

Karin, hoe is de ambulancedienst bij jou terechtgekomen?

“Ik ben al een flink aantal jaren werkzaam als ontwerpster van bedrijfskleding en heb veel op projectbasis gewerkt. De ambulancedienst kende mijn naam en heeft mij in juli uitgenodigd om te pitchen. In die pitch heb ik mijn visie gegeven op het project en liet ik mijn eerdere werk zien.”

Waarom ben jij uitgekozen?

“Wellicht door mijn ervaring en dat ik dicht bij de mensen sta. De ambulancedienst is een heel mooie, democratische en toegankelijke sector van bijna zesduizend mensen. Iedereen denkt mee en ik geef daar graag gehoor aan.”

André, wat is jouw rol in het geheel?

“Via het landelijke kledingproject kwam de vraag wie er aan de klankbordgroep wilde deelnemen. Ik heb mij opgegeven en had de eer dat ik werd uitgekozen.
Ambulancepersoneel uit alle regio’s werd in de klankbordgroep vertegenwoordigd; ik zat er namens Noord-Oost Gelderland. In totaal zaten er ongeveer dertig mensen in de klankbordgroep en elke vergadering bespraken we de gang van zaken.
Het was fijn en uniek dat wij namens onze collega’s ideeën konden aandragen.”

Hoe is het project gestart?

André: “Voordat Karin met ontwerpen begon, hebben wij haar eerst veel input gegeven. Zo is er onder de ambulancemedewerkers een landelijke enquête over de huidige kleding gehouden en wat ze veranderd willen zien in de nieuwe kleding. Daar is veel respons op geweest.” Karin: “In augustus zijn André en ik naar verschillende ambulanceposten in Noord-Oost Nederland gereden. Daar heb ik met medewerkers gesproken over het vak en de kleding. Ook André heeft mij onderweg veel informatie gegeven. Bovendien heb ik meegereden met een ambulance en een oefening meegedraaid. Zo kon ik zien wat er gebeurt met de kleding; wat belangrijk was tijdens het dragen of wat juist in de weg zat. Al die informatie heb ik meegenomen bij het ontwerpproces.”

Hoe is de uiteindelijke keuze van het uniform tot stand gekomen?

André: “Er zijn vijf kledingontwerpen aan de klankbordgroep gepresenteerd, daaruit hebben wij er twee gekozen. Later is er nog een derde bijgekomen, welke Karin heeft ontworpen met de feedback die wij hebben gegeven. Hierna kon het ambulancepersoneel uit het hele land stemmen op een van de ontwerpen. Er is toen een duidelijke voorkeur uitgekomen én nog meer feedback. Deze feedback heeft Karin weer toegepast op het uniform dat de meeste stemmen gekregen had. Het is mooi dat de ambulancewereld bij dit hele proces is betrokken.”

Welke eisen of wensen waren belangrijk bij het ontwerp?

Karin: “Herkenbaarheid en een eigen uitstraling waren de grootste missies. Momenteel lijken veel diensten qua kleding op de ambulancedienst, bijvoorbeeld de dierenambulance. Het ambulance-uniform moet dus duidelijk onderscheidend zijn. Daarnaast moet de kleding voldoende opbergruimte hebben en moet er een bepaalde hoeveelheid reflecterend materiaal op aanwezig zijn. In het toekomstige tenue wordt het logo van reflecterend materiaal en ook op de onderzijde van de broekspijpen komt reflectie, zodat ambulancemedewerkers opvallen als gehurkt zitten te werken.” André: “Wensen van collega’s zijn vooral dat de kleding fijn moet zitten, dat het professionaliteit uitstraalt en vrouwelijke collega’s willen graag een goede pasvorm, een aparte vrouwenmaat. Daar wordt ook gehoor aan gegeven. Ook de veiligheidsnormen qua signaalkleding zijn belangrijk.”

Het gaat om herkenbaarheid en een eigen uitstraling
André van Dijk (31))

ambulancechauffeur en studieloopbaanbegeleider

André woont in Steenwijk en is deze zomer negen jaar werkzaam als ambulancechauffeur bij Witte Kruis regio Noord-Oost Gelderland. Opkomstposten zijn Elburg en Heerde op de Noord-West Veluwe. In 2008 heeft hij de opleiding voor ambulancechauffeur gevolgd bij de Academie voor Ambulancezorg, destijds Stichting Opleidingen Scholingen Ambulancehulpverleners (SOSA). Ook is André docent en studieloopbaanbegeleider op de initiële ambulancechauffeurs- opleiding bij ACM-opleidingen in Elburg.

Waren er discussies of moeilijkheden tijdens het proces?

Karin: “Geen moeilijkheden, wel een discussie. Of er een aparte aanduiding moet komen op het tenue voor de ambulancechauffeur en ambulanceverpleegkundige. Daarover zijn de meningen verdeeld. De chauffeur en verpleegkundige zijn een team, maar een patiënt kan soms niet meteen zien wie welke functie heeft. Ik ben nu een badge met aanduiding aan het ontwerpen. Zo kan ieder voor zich bepalen of ze die wel of niet dragen.”

Hoe is de vorm en kleurstelling tot stand gekomen?

Karin: “Ik wilde een modern en toekomstgericht kleurbeeld en heb gekozen voor een heldere en krachtige kleurcombinatie. Het turquoise is een lichte vertaling van het huidige donkergroen. Het ambulancepersoneel werkt op verschillende settings; zowel langs de snelweg als in een bejaardentehuis of met kinderen, de kleding moet qua uitstraling niet te agressief overkomen, maar ook niet te soft. In het ontwerp zitten organische vormen die het vloeiend en zacht maken, maar de felrode accenten stralen juist weer power uit.” André: “Het is erg knap hoe Karin met al die informatie tot verschillende ontwerpen is gekomen. Ik ben erg te spreken over het gekozen ontwerp; het is verfrissend, mooi en duidelijk.” 


Wat zijn de volgende stappen?

Karin: “We zijn nu bezig met de materiaalkeuze. Ik ben op zoek naar materiaal dat comfortabel draagt, maar óók bescherming biedt. Verantwoord produceren en duurzaamheid vind ik ook belangrijk. Verschillende producenten kunnen zich inschrijven op het project en dan wordt er gekeken naar de kosten, verantwoord produceren en de uitvoering van kleding. Er wordt gekozen voor de producent die het beste uit de bus komt. Vervolgens wordt er een draagproef gehouden en gekeken of alles wat bedacht is, ook werkt in de praktijk. Hierna volgt de productie en ik hoop dat het uniform begin 2018 wordt gedragen. Overigens kunnen er nog details veranderen. Als iets bijvoorbeeld niet handig blijkt te werken in de praktijk of te duur is, dan moeten we dat laten vallen.”