NU'91

Interview

Zilver bij
EuroSkills
Verpleegkunde

De beste jonge verpleegkundige van Nederland is Nelleke Elskamp (23) uit Zeist. In maart 2016 scoorde zij het hoogste in het vakgebied verpleegkunde bij Skills Heroes, de landelijke vakwedstrijden voor mbo’ers. Hierdoor mocht ze naar de EuroSkills, de Europese vakwedstrijden in het Zweedse Göteborg, waar ze zilver behaalde. Inmiddels heeft Nelleke het MBO Utrecht verlaten en studeert ze verder op de HBO-V.

Hoe kwam je op het idee om mee te doen?

“Een docent was op zoek naar leerlingen die het leuk zouden vinden om mee te doen. Ik zocht wat meer uitdaging, wat meer verdieping in de theorie. Op school moest ik het opnemen tegen zes studenten. Daarna volgden de kwalificatierondes waar per wedstrijd ook weer zes studenten aan mee deden. In totaal waren er drie of vier kwalificatierondes en de zes leerlingen met de meeste punten gingen door naar de finale, onder wie ik.”

Wat moest je doen bij de wedstrijden?

“In de kwalificatieronde waren er twee casussen, uitgevoerd in de vorm van een rollenspel. Ik moest iemand voorlichting geven in verband met preoperatieve zorg en de tweede patiënt had een TIA gehad. We moesten verpleegtechnisch handelen, instructies geven en inspelen op emoties die de zorgvrager op dat moment had. Eigenlijk alles doen wat een verpleegkundige in de praktijk ook doet. In de finale waren er vier casussen. Er was een patiënt met de ziekte van Alzheimer die insuline nodig had, iemand die van de trap gevallen was en wondzorg moest krijgen, er was een patiënt met COPD die in een rolstoel geholpen moest worden en een cliënt bij wie ik de steunkousen aan moest doen. Uiteindelijk liep die ook nog een 'brandwond' op, waardoor ik eerste hulp moest verlenen.”

Hoe heb je geoefend?

“Met mijn studieloopbaanbegeleider heb ik de casussen doorgenomen,die kregen we vooraf te horen. Alleen het feit dat de patiënt in de laatste casus een brandwond opliep, wisten we als deelnemers niet. Daarop moesten we spontaan inspelen. Bij het oefenen hebben we verpleegtechnische handelingen doorgenomen en gekeken naar de ziektebeelden. Hoe kan het zich ontwikkelen, wat zijn de complicaties en wat zijn de aandachtspunten? Ook keken we naar de persoon. Wat kun je verwachten bij de patiënt? Welke emoties en gedragingen kunnen er zijn?”

Aan de Skills-wedstrijden mogen leerlingen uit het beroepsonderwijs met -verschillende vakgebieden meedoen. De wedstrijden zijn er op drie niveaus: landelijk (Skills Heroes), Europees (Euro-Skills) en wereldwijd (WorldSkills). De Skills Heroes bestaan uit drie rondes: een wedstrijd op school, de kwalificatierondes en de finale. De beste zes uit ieder vakgebied gaan door naar de EuroSkills, de Europese Kampioenschappen voor het vakmanschap. Daar strijden ze om de titel ‘Beste vakman of vakvrouw van Europa'. In Göteborg hebben het afgelopen jaar 500 deelnemers uit 28 landen met 38 beroepen meegedaan.Het doel van de Skills-competities is het promoten van het beroepsonderwijs en het stimuleren van vaktrots en talent-ontwikkeling.

Hoe gingen de wedstrijden in Nederland?

“Er waren momenten waarvan ik achteraf dacht: “Dit had ik nog moeten doen of zeggen”, maar over het algemeen was ik wel tevreden. Ik wist niet hoe mijn tegenstanders of ‘concullega’s’, hadden gepresteerd. Die mocht ik niet zien of horen, dus ik kon alleen een inschatting maken van hoe ik het zelf had gedaan. Ik hoorde wel van mijn ouders en andere toeschouwers dat ik het goed had gedaan, maar het was toch een enorme verrassing dat ik had gewonnen.”

Hoe verliepen de EuroSkills in Zweden?

“In Göteborg moest ik het opnemen tegen negen anderen. In drie dagen kregen we negen casussen die waren onderverdeeld in drie specialisaties: ziekenhuiszorg, verpleeghuiszorg en thuiszorg. De casussen speelden zich zogenaamd ook op die plekken af. De situaties waren heel gevarieerd, van palliatieve zorg tot stomazorg. Er was een patiënt die we voorlichting moesten geven over een etalagebeen. Ook operatieve zorg kwam ter sprake. Ik heb er enorm veel van opgestoken.

Wat was lastig?

“Een patiënt kreeg een astma-aanval. Dat wisten we niet van te voren en daarop moesten we dus acuut inspelen. Verder heb ik me wel goed kunnen voorbereiden aan de hand van de casussen. Soms vergat ik weleens dingen of moest ik zoeken naar woorden, omdat alle communicatie bij EuroSkills in het Engels verliep.”

Zilver bij EuroSkills, hoe voelde je je?

“Ik werd overdonderd door gevoelens van trots en verbazing, ik had het helemaal niet verwacht. Net als bij de Nederlandse Kampioenschappen wist ik niet hoe de rest het had gedaan. Ik moest uitgaan van mijn eigen kracht en erop vertrouwen dat hetgene wat ik deed goed genoeg was. Het ging voor mij overigens niet om het winnen, maar om jezelf uit te dagen en door te zetten. Ondanks de fantastische zilveren medaille had ik voor mezelf hoe dan ook al gewonnen. Winnaars zijn niet die mensen die nooit falen, maar degenen die nooit opgeven.”  

They may forget your name, but they will never forget how you made them feel
Wat vind je mooi aan je werk?

“Dat je iets voor mensen kunt betekenen op momenten dat ze je écht nodig hebben. Dat je ze dan kan begeleiden, ondersteunen en oprechte aandacht geven. ‘They may forget your name, but they will never forget how you made them feel’. Naast erpleegtechnische zorg, stimuleren en motiveren we patiënten om de regie te houden over hun eigen leven en proberen hun zelfstandigheid te vergroten. In de zorg is het niet ieder voor zich, maar staan we allemaal voor de patiënt. Wij geven medemensen liefde, vertrouwen en geborgenheid en dat vind ik het grootste geschenk dat er is!”

Wat zijn je ambities?

“Ik volg nu een duale HBO-V en die ga ik eerst afmaken. Daarna sta ik open voor van alles. Ik heb eigenlijk geen voorkeur voor een doelgroep of richting. Ik werk nu in het ziekenhuis in Nieuwegein en dat bevalt me heel erg goed. Het is niet zo dat ik denk dat ik over een paar jaar hier weg ben. Ik zie wel wat er op mijn pad komt en welke aanbiedingen ik misschien krijg.”

Hoe zie jij de ontwikkelingen van het vak?

“Ik vind het goed dat het vak verpleegkunde nooit stil staat. De ontwikkelingen in de verpleegkunde staan ook nooit stil. Technologie komt nu bijvoorbeeld heel erg op.”

Wat zou je graag anders zien?

“Dat de zorg liefdevoller gegeven wordt. Doordat de zorgzwaarte zo hoog is, hebben we soms nauwelijks tijd om bij een patiënt te zitten, rustig te praten en te vragen hoe het gaat. Ik denk dat dat de laatste jaren een gemis is. We moeten het doen met de tijd die er is. Ik ben heel tevreden met het beroep hoor, ik heb echt mijn passie gevonden, maar soms zou ik wel wat meer tijd voor patiënten willen hebben.”

Wat vind jij belangrijk in je vak?

“Communicatie. Daarmee help je mensen enorm. Daarnaast vind ik preventieve zorg, veel voorlichting en instructie en écht luisteren naar wat de patiënt zegt erg belangrijk. Ik denk dat daarmee veel problemen kunnen worden opgelost en dat we de patiënttevredenheid kunnen vergroten.”